TARİHÇE    

Ebru; Orta Asya dillerinden Çağatayca da '' hare gibi, damarlı'' anlamına gelen,EBRE kelimesi bu sanatın bilinen ilk adıdır. İpek yolu ile İran 'a gelen sanat,burada ''ABRU'' (su yüzü) veya ''EBRİ''(bulutumsu,bulut gibi) olarak isimlendirildi. Türklerle birlikte Anadolu'ya gelen sanat, ''EBRU'' olarak anılmaktadır. Ebru sanatının ne zaman ve nerede başladığı henüz kesin olarak bilinmemektedir. Başlangıcından günümüze kadar kağıt ve kitap süsleme sanatı olmasının yanı sıra cam, seramik, ahşap, kumaş hatta filmlerde özle, ilginç görüntüler elde etmek için fon olarak kullanılmıştır.  
     Orta Asya da , İran da ve Türkiye de yapılan ebruların kökeni hakkında bugün ne yazık ki  pek az şey bilmemize rağmen Selçuklu ve Osmanlı İmparatorluğunun bu tür dekoratif kağıtları yaygın olarak kullandığını, siyasi ve idari hayatta önemli bir yere sahip olduğunu biliyoruz. Daha da önemlisi, ebru sanatı Türklerin en güzel sanat eserlerini ortaya çıkarmaları için bir ortam yaratmıştır. Hatları süslemek için ebrulu kağıtlar; zemin , pervaz veya cetvel ( genellikle 8 mm kalınlığında iç pervaz ) olarak yaygın bir şekilde kullanılmıştır. Ayrıca şablonlama tekniği veya arap zamkı kullanarak aynı kağıt üzerine birden fazla desen almak sureti ile ( Akkase ) hat şaheserleri verilmiştir.
     Bilinen ve literatürde adı geçen Türk ebru ustalarının çoğu 19. yüzyıl ve sonrasında yaşamış ustalardır. Diğer birçok İslam sanatı gibi ebru da tekkelerde geliştirilmiştir. Necmettin Okyay, Sami Efendi, Abdülkadir Efendi, Süheyl Ünver gibi büyük ustalar bu tekkelerde yetişmiştir.
 
 
              KAYNAKÇA:   SUYUN RÜYASI EBRU YAŞAYAN GELENEK ... Hikmet Barutcugil...
                                       Ebristan Yayınları 2001...